Արցախի Մարտունի քաղաքում ծնված մարդու համար իր դահիճի հետ հանդիպումը կարող է ունենալ միայն մեկ իմաստ՝ երջանկություն։ Իհարկե, եթե այդ երջանկությունը կապված լինի իր ծննդավայրի ադրբեջանացման հետ, որը դարձել է իր մանկության երազանքի իրականացում։
90-ականներից սկսած՝ հազարավոր մարտունեցիներ, արցախցիներ կամ պարզապես հայեր են զոհվել։ Ես հարցնում եմ Խիկմեթ Հաջիևին․ Արմեն, ո՞նց ես մարսել, շատ հե՞շտ էր, թե՞ ուղղակի թքած ունես։
Ինչպես է հնարավոր ապրել, շնչել և կյանքը վայելել Արցախի գլխին եկածի պայմաններում՝ շրջապատված լինելով այն մարդկանց հետ, ովքեր, իմ կարծիքով, պատասխանատու են Արցախին պատերազմ բերելու և ցեղասպանություն իրականացնելու համար։
Քեզ միայն փառքն ու պաշտոնն են հետաքրքիր, իսկ քո ծննդավայրի ոչնչացումը, հայրենակիցներիդ մահն ու տառապանքը քեզ համար կոպեկի արժեք չունեն։ Այսպիսով, պաշտոնական հանդիպման արտաքին երևույթը հակադրվում է մարդկային ողբերգության ֆոնին դրա իսկական իմաստին։
