Վանաձորում կազմակերպված հանդիպման ընթացքում, որը նախաձեռնեցի՝ որպես «Հայաստան» դաշինքի վարչապետի թեկնածու, բարձրացավ մի հարց, որը վերաբերում էր իշխանության բաժանման հարցին։ Քաղաքացի, որը խորհրդարանական համակարգի նկատմամբ իր վերաբերմունքը բացատրեց՝ նշելով, որ այն «վարկաբեկվել է», հարցրեց, արդյոք ընտրվելու դեպքում մեր խորհրդարանը կդիմի սահմանադրական փոփոխության՝ նախագահին կիսանախագահական լիազորություններ տալու համար։
Պատասխանելով այս հարցին՝ ես հստակեցրեցի, որ իմ համար ավելի հոգեհարազատ է և, իմ կարծիքով, Հայաստանի համար ավելի արդյունավետ կլինի կիսանախագահական համակարգը։ Ես նշեցի, որ, թեև խորհրդարանական համակարգը նախկինում համարվում էր ավելի ժողովրդավարական, այն փաստացի դարձել է դրա հակառակը։ Իմ տեսակետով՝ այս համակարգը հանգեցրել է իշխանության կենտրոնացման խորհրդարանում, որտեղ որոշումները կայացվում են փոքր խմբի կողմից՝ առանց լայն հասարակության իսկական ներգրավման։
Այնուամենայնիվ, ես նաև քննադատեցի ներկայիս նախագահական համակարգը՝ նշելով, որ այն ունի անսահմանափակ իշխանություն, ինչը, իմ կարծիքով, աննորմալ երևույթ է։ Այս մոդելի փոփոխությունը, իմ համոզմամբ, անհրաժեշտ է, սակայն այն զգայուն հարց է, որը պետք է լայն քննարկումների ենթարկվի։ Իմ տեսակետով՝ այսօրվա նախագահի պաշտոնը, որը, իմ կարծիքով, հիմնականում զբաղվում է «պաղպաղակ ուտելու» կամ «դաշմանուր նվագելու» գործառույթներով, իսկ ոչ թե ունի իրական իշխանություն։
Այսպիսով, իմ տեսակետը կիսանախագահական համակարգի վերաբերմամբ հիմնված է այն համոզմունքի վրա, որ այն կարող է ապահովել իշխանության ավելի հավասարակշռված բաշխում և ավելի արդյունավետ կառավարում՝ խուսափելով ինչպես խորհրդարանական, այնպես էլ նախագահական համակարգերի առկա թերությունները։
