2003 թվականի մարտի 5-ին Հայաստանում տեղի ունեցավ նախագահական ընտրությունների երկրորդ փուլը, որտեղ գործող նախագահ Ռոբերտ Քոչարյանը մրցում էր 1998 թվականի ընտրությունների հիմնական մրցակցի որդու՝ Ստեփան Դեմիրճյանի հետ։
Առաջին փուլում պայքարից դուրս մնացած բոլոր թեկնածուները հրաժարվեցին աջակցել Քոչարյանին։ Դեմիրճյանի շուրջ համախմբվեց ընդդիմությունը, որի օգտին քվեարկելու կոչ արեց նաև Րաֆֆի Հովհաննիսյանը, որի թեկնածությունը նախապես մերժվել էր։
Պաշտոնական քարոզարշավի վերջին օրը՝ մարտի 3-ին, Հանրային հեռուստաընկերության եթերում տեղի ունեցավ թեկնածուների հեռուստաբանավեճը։ Թեև կասկածներ կար, որ հարցերը նախօրոք համաձայնեցված էին Քոչարյանի հետ, Դեմիրճյանը չխուսափեց բանավեճից և ներկայացրեց իր տեսակետները։
Սակայն ընտրությունները, ինչպես նախորդ անգամ, կրկին ուղեկցվեցին լայնածավալ խախտումներով։ Տեղամասերում գրանցվեցին կողմնակի անձանց ներկայություն, ընտրողների կամքի վրա ճնշում, զինվորականների կողմից բաց քվեարկություններ, ինչպես նաև բացակայողների և մահացածների փոխարեն կատարված ձայների հաշվարկում կեղծումներ։
Արդյունքում՝ պաշտոնական տվյալներով Ռոբերտ Քոչարյանը ստացավ ընտրողների 67,8 տոկոսի աջակցությունը և համարվեց վերընտրված։ Դեմիրճյանն ու իր կողմնակիցները չհամակերպվեցին արդյունքների հետ, ինչի արդյունքում բողոքի զանգվածային ակցիաները շարունակվեցին մինչև նախագահի երդմնակալության օրը։
Ռոբերտ Քոչարյանի պաշտոնական արարողությունը տեղի ունեցավ Ազգային ժողովի հատուկ նիստում, որը կայացավ հատուկ պայմաններում։ Իշխանությունները ձեռնարկեցին աննախադեպ միջոցառումներ՝ ընդդիմության մասնակցությունը կանխելու համար։ Կառավարության նիստերի դահլիճի բոլոր մուտքերը փշալարներով էին փակված, մարզերից Երևան տանող տրանսպորտը կանգնեցված էր, իսկ մետրոյի գնացքները չէին կանգառում «Հանրապետության հրապարակ» կայարանում։
Ընդդիմությունը փորձեց երթ կազմակերպել Մատենադարանից դեպի հանդիսության վայր՝ հայտարարելով, որ երդմնակալությունը ապօրինի է։ Բայց երթի մասնակիցները, այդ թվում քաղաքական գործիչները, հոծ բազմության հետ միասին բախվեցին ոստիկանության պատնեշների և փշալարերի։ Ոստիկանությունը հարձակվեց ցուցարարների վրա՝ կիրառելով մահակներ, վահաններ, ջուր և էլեկտրաշոկ։ Բռնության ենթարկվեցին նաև տասնյակ լրագրողներ, իսկ ընդդիմադիր կուսակցությունների գրասենյակները ծեծի էին ենթարկվել։ Կալանավորվեցին ընդդիմադիր առաջնորդներ, իսկ մեկուսարաններում հայտնվեցին ավելի քան 500 քաղաքացի։
Սահմանադրական դատարանը, որը հայտարարեց, որ ընտրությունների արդյունքները չեղյալ հայտարարելու հիմք չկա, առաջարկեց մեկ տարվա ընթացքում կատարել Հանրաքվեի մասին օրենքում անհրաժեշտ փոփոխություններ և կազմակերպել նախագահի վստահության հանրաքվե։
