Հայկական տեղեկատվական ոլորտում կրկին ակտիվացել են 44-օրյա պատերազմում կրած պարտության պատճառների և մեղավորների վերաբերյալ քննարկումները։ Առիթ է հանդիսացել ՀՀ ԶՈւ գլխավոր շտաբի նախկին պետ Օնիկ Գասպարյանի կոչը՝ խորհրդարանում անցկացնել 2020 թվականի պատերազմի ընթացքում և դրանից հետո տեղի ունեցած իրադարձությունների փակ քննարկում։
Ես ծանոթացել եմ 44-օրյա պատերազմի զեկույցին, որում առկա են Օնիկ Գասպարյանի հայտարարությունները և նրա վերլուծությունը։ Զեկույցը հստակ ցույց է տալիս, որ ինչպես քաղաքական իշխանությունը փորձում է պատասխանատվությունը բաշխել, այնպես էլ յուրաքանչյուր անձնավորություն փորձում է կրճատել կամ ամբողջությամբ խուսափել իր պատասխանատվության աստիճանից։ Այս պայմաններում ինքնապաշտպանական մոտեցումները զեկույցում բնական են։
Չնայած դրան, ես չեմ բացառում, որ զեկույցում կարող են լինել նաև օբյեկտիվ գնահատականներ։ Սակայն շատերը դեռևս խուսափում են բաց և անկեղծ խոսելուց՝ վախենալով իշխանության կողմից հնարավոր հետևանքներից։ Այս վախերը կարող են կապված լինել քրեական գործերի հարուցման կամ այլ տեսակի ճնշումների հետ։
Պատգամավորի որակով ես անձամբ հանդիպել եմ Օնիկ Գասպարյանին պատերազմից հետո և ստացել որոշ պարզաբանումներ։ Սակայն, ինչպես ինքն է նշում, բոլոր հարցերը դեռևս չեն փակվել, և տարիների ընթացքում առաջացել են նոր գնահատականներ, որոնք կարող են դառնալ հրապարակային քննարկման առարկա։
Անդրադառնալով Գասպարյանի նախաձեռնության հնարավոր քաղաքական ենթատեքստին, ես չեմ կարող միանշանակ պնդել, թե դա պայմանավորված է իշխանության թելադրանքով։ Սակայն չեմ բացառում, որ այս թեման կարող է օգտագործվել քաղաքական նպատակներով, օրինակ՝ նախընտրական պայքարի ընթացքում։ Գաբրելյանովի հրապարակումները, որոնք վերաբերում են Գասպարյանի հետ հանդիպումներին, կարող էին ազդեցություն ունենալ նրա վարքագծի վրա։
Իմ կարծիքով, ամենակարևորը նրան է, թե ինչի մասին է խոսվում։ Եթե նպատակը միայն ինքնապաշտպանությունն է, ապա այդ խոսքը հանրային արժեք չի ունենա։ Իրական արժեք ունի այն, երբ բարձրաձայնվող տեղեկությունները ծառայում են հասարակական հետաքրքրությանը և նպաստում պատերազմի իրական պատկերի բացահայտմանը։
