Հայաստանը վերջերս դարձավ եվրոպական քաղաքական համայնքի գագաթնաժողովի հյուրընկալողը։ Սակայն այս իրադարձությունը, որը պետք է լիներ հույսի և հպարտության խորհրդանիշ, հասարակության մեջ առաջացրեց խորը մտահոգության և անհանգստության ալիք։ Գագաթնաժողովի ընթացքում հնչեցված որոշ թեզեր և պատմություններ, որոնք ներկայացվեցին որպես «ազնիվ» և «բացառիկ» մոտեցում, իրականում հակասում էին հայկական շահերին և հակիրճ էին դեպի մեր երկիր։
Այս իրադարձությունները հստակ ցույց են տալիս, որ Հայաստանը դարձել է աշխարհաքաղաքական խաղի գործիք, որի շուրջ մղվում են բուռն մրցակցություն։ Թուրքիայի և Ադրբեջանի կողմից իրականացվող քաղաքական ճնշումները և Հայաստանին իրենց կամքով գործելու պահանջները, ցավոք, դարձել են առօրյա երևույթ։
Այս համատեքստում, հայ ժողովուրդը պետք է հստակ հասկանա իր պատմական և ներկա իրականությունը։ Որպեսզի հասկանանք, թե ինչու են հաղթանակները ներկայացվում որպես ողբերգություն, իսկ պարտությունները՝ որպես փրկություն, պետք է վերլուծել մեր սխալները և ընտրությունները։
Օրինակ, հիշում եմ 1992 թվականի մայիսի 8-ի օրը, երբ ազատագրվեց Շուշին։ Այս հաղթանակը, որը հայ ժողովրդի համար ունեցավ անգնահատելի նշանակություն, այսօր շատերին կողմից ներկայացվում է որպես անհաջողություն։
Այս ամենի ֆոնին, իշխանության ներկայացուցիչների կողմից հայտարարությունները, թե «Արցախը հայկական չէ» կամ «Ղարաբաղի շարժումը չեն շարունակելու», ոչ միայն ցնցող են, այլև խորապես վնասող հայկական ինքնության և ապագայի համար։
Այս իրավիճակը բարդացվում է նաև այն հանգամանքով, որ Բաքվում պահվող գերիների հարցը օգտագործվում է որպես քաղաքական լծակ՝ իշխանական խնդիրներ լուծելու համար։ Սիրանուշ Սահակյանի դեպքը դարձել է այս ցավալի իրողության խորհրդանիշ։
Այս ամենը պահանջում է խորը և անկեղծ քննարկում։ Պետք է հասկանալ, թե ինչպես են մեր ներկայիս քաղաքական գործիչները, այդ թվում՝ Նիկոլ Փաշինյանը, հասել այս իրավիճակի, և ինչ պայմաններում են իրենք գործում։ Պետք է հարց տալ, թե ովքեր են այս «ազնիվ» պատմությունների հեղինակները, և ո՞վ է իրականում իշխանությունը, որը ստիպում է մեր երկիրը հեռանալ իր ճանապարհից։
Այս հարցերը պետք է դառնան մեր ամենօրյա քննարկման կենտրոնը, քանի որ դրանք վերաբերում են ոչ միայն մեր ներկայիս, այլև մեր ապագա սերունդների ճակատագրին։
