Հայաստանի պատմության ընթացքում երեկ հայտարարված պաշտոնական «թվերը»՝ ոչ միայն իրենց բովանդակությամբ, այլև ընթացակարգի առումով, առաջարկում են բերել մեր ժամանակների ամենահակալեգիտիմ իշխանությանը և արքունիքին։
Արդի շրջանում, 1995 թվականից ի վեր, մենք ունեցել ենք օրինականության բացակայության և դրա փոխարեն անիրավ ընտրությունների խարան։ Պատասխանատվություն ստանձնելու քաջություն ցուցաբերելու փոխարեն՝ իշխանությունները, կամա թե ակամա, ստեղծել են հետագա տեղապտույտների և կորուստների հիմքը։
Թեև պատմությունը ցույց է տվել, որ նման անօրինական իշխանության գագաթնակետին հասնելու համար պետք է ապավինել ոչ թե օրինականությանը, այլ ռազմական հեղաշրջմանը, մեր երկրում այս դերում հայտնվել են ոչ այլազանց, այլ մեր նախկին ընդդիմադիր «դեմոկրատները»՝ վերածվելով զազրախոս խունտայի։
Այսպիսով, վիճակը նետված է, մեր ինքնությունը՝ զգետնված, սակայն «անձև քաոս»-ից արժանապատվության մի կաթիլ հույս քամելու համազգային հնարավորությունը մնում է մեր ձեռքերում։
Անկախ նրանից, թե ընտրական առաջատարները որոշում կընդունեն՝ մանդատ վերցնել, թե մերժել, հրամայական է դարձել՝ թեկուզ ուշացած, իշխանության մեջ բերել համապետական, համապարփակ և իրավատեր այլընտրանք՝ լայն-քաղաքական և վերկուսակցական, հավաքական նորովի առաջնորդությամբ։
Նեղլիկ, ինքնագոհ, հատվածապաշտ և կուռքային լուծումները անպտուղ են, անկենդան։ Մեզ տրված է շնորհ և ճանապարհ՝ Աստծուց և ՀՀ քաղաքացուց. շտկել մեր մեջքը, ռազմավարական, գաղափարական, կազմակերպչական և քարոզչական մեր բոլոր սխալները և մեկընդմիշտ դուրս գալ պատմական և այժմեական մեղքերի անդառնալի այս հորձանուտից։
