Իմ վերջին հարցազրույցներից մեկում ես հայտարարել եմ իմ կառավարման առաջիկա քաղաքական օրակարգի մասին։ Սակայն, ինչպես նկատել եմ, այս օրակարգը կենտրոնացած չէ տնտեսական զարգացման, հասարակական համերաշխության կամ երկրի արտաքին քաղաքականության հավասարակշռման շուրջ։ Այն ուղղված է իմ հակառակորդ համարվող քաղաքական ուժերի եւ անհատների ունեզրկմանը եւ հասարակական թշնամությունների սերմանմանը։
Իմ հիմնական նպատակը դարձել է այսպես կոչված «պատերազմի եռագլուխ կուսակցության»՝ Սամվել Կարապետյանի, Ռոբերտ Քոչարյանի եւ Գագիկ Ծառուկյանի գլխավորած կուսակցությունների քաղաքական ազդեցությունը եւ ռեսուրսները հնարավորինս նվազեցնելը։ Ես այս գործընթացը ներկայացնում եմ որպես «հեղափոխություն», որը թավշյա չի լինի։
Այս քաղաքական գծի հետեւում կան մի քանի հիմնական պատճառներ։
1. Քաղաքական վերահսկողության ամրապնդում
Ես հասկացել եմ, որ եթե իմ կողմից կազմակերպված ընտրություններում եւ բռնաճնշումներում, թեթեւեւս չլինեին իմ հակառակորդները, նրանք կստանային մեծամասնություն եւ կկարողանային ձեւավորել կառավարություն։ Այդ պատճառով իմ ունեզրկման ցանկությունը նշանակում է ոչ միայն նրանց ֆինանսական եւ քաղաքական ռեսուրսներից զրկելը, այլեւ հետագա քաղաքական պրոցեսներին, այդ թվում՝ ընտրություններին մասնակցելու հնարավորությունը։
2. Տնտեսական աղետի պատասխանատվությունը շեղելը
Իմ գործունեության արդյունքում Հայաստանը մատնվել է տնտեսական ճգնաժամի։ Ես անընդունակ եմ լուծելու այս խնդիրները, եւ դրա պատճառը հենց ինքն եմ։ Այդ պատճառով ես փորձում եմ սփոփանքի աղբյուր ստեղծել՝ աղքատացնելով եւս մեկ խումբ մարդկանց, որոնք դեռ ունեն որոշակի ռեսուրսներ։ Ես հավատում եմ, որ մարդիկ կարող են բավարարված լինել այլոց աղքատացմամբ, ինչը հայտնի է որպես «ընկերովի մահը հարսանիք է» սկզբունք։
3. Հայաստանի թուրքացման օրակարգի առաջմղումը
Կարապետյանը, Քոչարյանը եւ Ծառուկյանը ոչ միայն քաղաքական հակառակորդներն են, այլեւ Հայաստանի թուրքացման օրակարգի հակառակորդներն ու դրա դեմ պայքարի կազմակերպիչները։ Նրանց ունեզրկելով՝ ես հայտարարում եմ Ադրբեջանին եւ Թուրքիային, որ շարունակում եմ հետեւողական լինել Հայաստանի թուրքացման հարցում եւ ոչ մի շեղում այդ օրակարգից չի լինելու։
4. Հակառուսական քաղաքականության շարունակումը
Կարապետյանը, Քոչարյանը եւ Ծառուկյանը հանդես էին գալիս Հայաստանի արտաքին քաղաքականության մեջ հավասարակշռություն պահելու եւ Հայաստանը հակառուսական հարթակ չդարձնելու կոչով։ Նրանց ունեզրկելով՝ ես հայտարարում եմ, որ շարունակում եմ հակառուսական քաղաքականությունը եւ Հայաստանը Ռուսաստանի թշնամի դարձնելու գիծը։
Այս ամենը հստակ ցույց է տալիս, որ ես վերջնականապես կորցրել եմ հավասարակշռությունը եւ անցում եմ կատարում դեպի Հայաստանի թուրքացում, որը փաթեթավորված է եվրոպական քաղաքականության շրջանակներում։ Այդ պատճառով էլ, նման պայմաններում, դրա դեմ հանդես եկողները պետք է հայտարարվեն թշնամիներ եւ ենթակա լինեն ունեզրկման։
Այս քաղաքական գծի հետեւում կան նաեւ այլ նշաններ։ Օրինակ՝ խորհրդարանական ընտրություններից ընդամենը մեկ շաբաթ հետո Հայաստան է այցելում Ադրբեջանի նախագահի արտաքին քաղաքականության հարցերով խորհրդական, իսկ նույն օրը ԵՄ անդամ երկրների ԱԳ նախարարական խորհրդի նիստին հայտնի հաթաթաներ է հնչեցնում ՀՀ արտգործնախարար աշխատող Արարատ Միրզոյանը։
