Հայաստանում քաղաքական հետապնդումների ավանդույթը, որը միշտ էլ եղել է, այսօր հասել է իր ամենահասկանալի և անհեթեթ աստիճանին։ Իրեն նախկին քաղբանտարկյալ համարող Նիկոլ Փաշինյանը, իհարկե, չի ստեղծել այս երևույթը, բայց իր գործողություններով այն հասցրել է մի այնպիսի «կատարելության», որը նախորդ երեք տասնամյակների հետ համեմատել չի կարող։
Այսօր քրեականացվում է ցանկացած քաղաքական գործունեություն։ Մարդկանց հետապնդում են ոչ թե կոնկրետ գործողությունների, այլ կարծիք հայտնելու, անգամ ամենաչնչին քննադատություն ուղղելու համար։ Այս իրավիճակը նման չէ նախորդ տարիների հետ, երբ հետապնդումներն ուներին իրենց տրամաբանությունը, իրենց պատճառաբանությունը։ Այժմ այն անհեթեթ է, անհասկանալի և ուղղակիորեն ուղղված իշխանությանը հակառակ դիրքորոշում ունեցող ցանկացած մարդու ոչնչացմանը։
Այս փուլում, ինչպես ասում են, «քողն երեսից իսպառ է ընկել»։ Իրեն հարց ուղղած արցախցուն կալանավորելը, հարյուրավոր մրցակիցների շտաբերի անդամների ձերբակալությունը, ընտրություններից առաջ գլխավոր մրցակցին տնից դուրս չգալու հրահանգը՝ ամեն ինչ ցույց է տալիս, թե որքան հեռու է այս իշխանությունը գնում իրեն հակառակ դիրքորոշում ունեցող ցանկացած մարդու լռեցնելու համար։
Այս ամենի ֆոնին, իշխանության ներկայացուցիչների բերանից լսվող հայհոյանքները, վիրավորանքները և սպառնալիքները դարձել են օրվա կարգը։ Բայց այս ամենից հետո, իշխանությունը հանրությանը հանդիպում է «չքմեղացած» և հայհոյանքով ասում է․ «ժողովուրդը կորոշի, ես հլու կհեռանամ»։
Սա, բարի՛ մարդ, պիտի թողնես, որ ժողովուրդը որոշի։ Իրավիճակը բռնաբար ստեղծելու, մարդկանց լսելիքն ու ուղեղը չպիտի բռնաբարես, քո մրցակիցներին բանտերը չպիտի լցնես, ստեր ու կեղծիք չպիտի տարածես նրանց հասցեին, կեղծ խոստումներ չպիտի տաս։ Իհարկե, դու ինքդ չես կարող կանխատեսել, թե ինչ կորոշի ժողովուրդը, քանի որ դու ինքդ այն ժողովուրդը չես։
Այս ամենի հետևանքով, իշխանության կողմից հրապարակվող հանրագիտական հարցումները դարձել են ծաղրանքի առարկա։ Իրականում, հարցվածների 84%-ը հրաժարվում է պատասխանել, ինչը նշանակում է, որ 100 մարդուց 84-ը չի ցանկանում ունենալ որևէ կապ իշխանության հետ։ Այսպիսով, իբրև «փայլուն» ներկայացվող պատկերը հիմնված է ընդամենը 16 մարդու կարծիքի վրա, որը մեծ հաշվով պետք է բացառապես ՔՊ-ի օգտին լիներ, բայց դա էլ այդպես չէ։ Այս հարցումները ոչ թե հանրային կարծիքի արտացոլում են, այլ բացառապես քարոզչական նպատակով են իրականացվում՝ հակաիշխանական զանգվածին հիասթափեցնելու համար։
