Հայաստանի պետականության անվտանգության առումով սպառնալիք հանդիսացող անձը, որին վերջին վեց տարիներին երեք պատերազմ է բերել և խայտառակ պարտություն կրել, շարունակում է իր իշխանությունը պահպանելու համար կիրառել աննախադեպ մեղադրական քարոզչություն։ Նա հանրային ասուզերում ստեղծում է իրականության ծաղրանքային պատկեր, որտեղ իրեն դիտարկում է որպես անմեղ զոհ, իսկ իրենից բացառված ցանկացած քննադատություն՝ որպես թշնամական գործողություն։
Այս մեղադրական քարոզչության հիմքում ընկած է հիմնական ընդդիմադիր քաղաքական ուժերի՝ «Ուժեղ Հայաստան», «Հայաստան» և «Բարգավաճ Հայաստան» դաշինքների ղեկավարներին մեղադրելը։ Նրանք մեղադրվում են Ռուսաստանի և ընդդիմության կողմից պատերազմ հրահրելու, թուրք-ադրբեջանական շահերը սպասարկելու, ընտրակաշառակ բաժանելու և նույնիսկ ընտրություններում կեղծարարություն կազմակերպելու մեջ։
Այս մեղադրանքները, սակայն, ամբողջությամբ հակասում են իրականությանը։ Իրավիճակը հստակ և պարզ է․ իշխանությունը, որը հունիսի 7-ի քվեարկությունից հետո լեգիտիմությունը կորցրել է, փորձում է իր անօրինական գործողությունները և ընտրատեղամասերում կատարված կեղծարարությունները թաքցնել՝ մեղքը ուրիշների վրա աճացնելով։
Այս մեղադրանքների հիմնավորումը հաճախ հասնում է ծիծաղելի աստիճանի։ Օրինակ, ընտրակաշառակ բաժանելու մեջ մեղադրելով ընդդիմադիրներին՝ իշխանությունը համեմատում է ԱԺ ընդդիմադիր հատվածը սուպերմարկետի դարակների հետ՝ նկատի ունենալով ապրանքների գները։ Սա ոչ միայն անհեթեթություն է, այլև անմիջականորեն հակասում է իրականությանը, քանի որ հենց իշխանությունն է ստեղծել այդ «սուպերմարկետի» մթնոլորտը՝ նախընտրական հատվածում թոշակառուներին, այդ թվում՝ «65+» տարիքի մարդկանց, ֆինանսական լավություն անելով՝ թոշակի 20 տոկոս հետվճար և 10,000 դրամի բարձրացում տրամադրելով։
Այս ամենը դիտարկելիս հիշվում է նաև «մայկա-տռուսիկ» չունենալու պատճառով «առիթավորված» ՔՊ-ականի ելույթը, որը հակիրճ ցույց է տալիս, թե ինչպես է իշխանությունը փորձում իր անօրինական գործողությունները ներկայացնել որպես ընդդիմության մեղք։
Այսպիսով, մեղադրական քարոզչության ողջ շղթան հանգեցնում է մեկ հստակ եզրակացության․ իշխանությունը, որը կորցրել է ժողովրդի վստահությունը և լեգիտիմությունը, փորձում է իր անօրինական գործողությունները և կեղծարարությունները թաքցնել՝ մեղքը աճացնելով ուրիշների վրա։ Այս մարտահրավերը հայկական քաղաքական դաշտում ստեղծում է աննախադեպ լարվածություն և խորացնում հասարակության բևեռացումը։
